Hoornvliesbeschadiging (cornea-erosie)

Wat is het hoornvlies?

Dit is het doorzichtige heldere voorste deel van het oog, waardoor het licht het oog binnen komt. Dit deel ligt voor de iris (regenboogvlies). Het buitenste deel van het hoornvlies is bedekt door een dun laagje. Dit heet het epitheel.

Wat is een erosie?

Dat is een beschadiging van het epitheel van het hoornvlies. Zo’n erosie is pijnlijk en kan worden veroorzaakt door bijvoorbeeld het dragen van contactlenzen, de nagel van een kindje, takken of bladeren, zand in het oog of door te hard wrijven in het oog.

Behandeling

Een hoornvlies-erosie wordt behandeld met oogzalf met een antibioticum. Hier overheen gaat een oogverband. Op deze manier krijgt het oog rust waardoor het hoornvlies in het algemeen snel geneest. Verdovende druppels worden gegeven voor het onderzoek, maar zijn niet geschikt voor de behandeling. Bij herhaald gebruik werken ze de genezing tegen, omdat ze de groei en het herstel van het epitheelweefsel remmen.
Helaas komt het soms voor dat de beschadiging van het hoornvliesepitheel spontaan weer terug komt. Met name beschadigingen door de kras van een nagel of een tak kunnen opnieuw opspelen en weer dezelfde klachten geven.
Er kan dan gebruik gemaakt worden van een zachte contactlens, die als een soort verband voor het hoornvlies fungeert om genezing te bewerkstelligen.

Complicaties

Bij bacteriële ingroei kan het hoornvlies ernstig geïnfecteerd raken. Aan de buitenkant is er een witte vlek op het hoornvlies te zien (ook wel ‘ulcus’genaamd). Het oog produceert daarbij veel afscheiding, zoals gelig slijm en tranen.

Prognose

Met een goede behandeling zal in de meeste gevallen het hoornvlies binnen een week genezen. Het nieuwe epitheel is nog erg kwetsbaar: wrijven in het oog kan de genezing tegenhouden, opnieuw pijn veroorzaken en een nieuwe behandeling met oogzalf of verband nodig maken.

Verdere vragen kunt u het best aan uw eigen oogarts stellen.


Deze folder is tot stand gekomen door de commissie Patiëntenvoorlichting N.O.G. 2006

Bron: Nederlands Oogheelkundig Gezelschap